Chłód

się jak cud i będzie trwał jak dobrych myśli stróż twardy lód głaszcze przeszłość dłonią zimną i kruchą a dusze popękane! krew cierpka smutna i jedyna twardy lód muska ciemność a życia złamane! aż zostanie modlitwa ze słów rozsypana jak Nadzieja odnaleziona najpiękniejsza z dróg utul ten chłód niech cię okryje niech trwa jak przypomnienie że kruchy ten lód a ślady przykryte i łez zawodzenie bo puste jego oczy tylko zostały o białym jeleniu wspomnienie na szarym niebie kolorowy chłopiec malował swój świat i oddał z siebie nieszczęśliwe słowa i rozkwitał jak wyjątkowy kwiat Mogło się zdarzyć życie piękne. I pełne. Ciepłych chwil. Przepięknych. Mogły się przecież dobre dni zdarzyć. A przyszedł chłód. Na zamarzniętym jeziorze los się człowieka dokonał. Ktoś odszedł. Ktoś uczynił zło. Ktoś sprawił, by cierpienie w oczach zgasło. Przeszłość ślady na śniegu krwawą smugą osnuła. A dziś na zamarzniętym jeziorze już tylko łzy i modlitwy szeptane. Ręce do Boga składane. Już tylko tyle zostało. Płakać i krzyż na szyi nosić. I płakać. I płakać. A łzy niech będą ukojeniem. I tylko noc pamięta. Tylko ona. Zimna. Zagubiona. Wtedy dziewczynka rączką drżącą rysowała ból, a kartka pochłaniała potwora. A oni nie widzieli. Nie słyszeli. Ta noc pamięta, że biały jeleń odszedł, a z nim cud. I dobre wszystko. Ucichł wtedy las. Jezioro zastygło. Siekiera. Krew. Krew. Dużo krwi. I potem już nic nie zostało. Wszystko zmarniało. Miejsce, którego nie dotknął czas. Prawda, którą trzymasz w garści. Pamiętasz. Nosisz w sobie. Na ramionach noc ci osiadła. Miałeś żyć. Nie masz nic. Żałuj. Płacz. Za grzechy płać. Wsiąkłam w tę historię duszą calutką. Wzięłam wszystko, co mi dała. Nieukojone wrażliwości. Słowne miękkości. Więcej aniżeli można brać, czytając. Bo u niej zawsze jest więcej. Weronika daje z siebie tyle emocji, że po brzegi człowiek wypełniony. Czytajcie, czujcie. Polecam najmocniej.

są głęboko pod zamarzniętym jeziorem, a ludzie wolą milczeć. Przeszłość jednak nie chce odejść i uderza ze zdwojoną siłą, gdy wnuk mężczyzny - Patryk - zostaje znaleziony m@rtwy. Technik kryminalistyczna, Karolina Rawa, zaczyna prowadzić prywatne śledztwo, gdy rzekome samob0jstwo chłopaka wzbudza jej wątpliwości. Po lekturze tej książki naszła mnie refleksja, że tutaj wszystko jest w odcieniach bieli i błękitu: zamarznięte jezioro, chłód serca, kolor sierści wyjątkowego jelenia, a nawet nazwisko jednego z głównych bohaterów. I na tym tle wyraźnie wyróżnia się burza rudych włosów Patryka, które jak latarnia na morzu wskazują nam drogę. To tutaj widzimy mały ognik ciepłych emocji, które odbijają się od chłodu ludzkiego niezrozumienia. Zdecydowanie pierwsze skrzypce grają tu uczucia, które kierują bohaterami i pokazują ich motywacje. Bo tutaj nic nie jest oczywiste i jak już wyrobisz sobie zdanie na dany temat, okazuje się, że skierowałeś swoje oczy w zupełnie złym kierunku. W tej historii jest kilka momentów, które mocno łapią za serce i nie pozwalają jednoznacznie ocenić danej sytuacji. I za to tak bardzo cenię konstrukcję tej fabuły. Bo tu każdy znajdzie miejsce dla siebie i wyciągnie dla siebie coś wartościowego..