Letnie sztormy

się, że pieniądze są tu jedynie tłem. W centrum stoją relacje - pełne żalu, przemilczeń i oczekiwań, którym nie sposób sprostać. To trochę opowieść o tym, że najdroższą walutą w rodzinie nigdy nie są miliony, tylko uwaga, akceptacja i poczucie, że można być sobą. Najciekawsze było dla mnie obserwowanie, jak każdy z bohaterów radzi sobie ze stratą. Jedni uciekają w kontrolę, inni w pozory, jeszcze inni w chłód. Żałoba nie ma tu jednej twarzy, podobnie jak miłość. Autorka pokazuje rodzinę w krzywym zwierciadle, ale trudno nie odnieść wrażenia, że pod całą tą ekscentrycznością kryją się emocje zaskakująco uniwersalne. Co z romansem? A no rozwija się niespiesznie i właśnie dlatego działa. Nie opiera się na wielkich deklaracjach, lecz na napięciu, niedopowiedzeniach i ostrożnym budowaniu zaufania. To jeden z tych wątków, które nie próbują przyćmić reszty historii, tylko naturalnie w nią wrastają. Tempo "Letnich sztormów" jest spokojne, momentami wręcz wyciszone. Jeśli ktoś oczekuje lawiny zwrotów akcji od pierwszych rozdziałów, może poczuć lekki niedosyt. Mnie odpowiadało to stopniowe odkrywanie rodzinnych sekretów, bo dzięki temu bohaterowie nie stali się jedynie pionkami w intrydze, ale ludźmi z własnymi pęknięciami. To książka o rodzinie, która z zewnątrz wydaje się idealna a od środka rozsypuje się pod ciężarem niewypowiedzianych słów. I chyba właśnie dlatego zostawia po sobie więcej niż tylko wspomnienie udanego romansu. Spędziłam z nią przyjemną letnią sobotę💛