Arachnia

autentyczne obrzydzenie. Są sceny, przez które trzeba się dosłownie przedzierać, walcząc z odruchem, by odłożyć książkę i „nie patrzeć”. A jednak… czyta się dalej. Bo pod tą brutalnością kryje się coś jeszcze - intryga, która działa jak lepka sieć. Motyw lęków i fobii, zwłaszcza tych najbardziej pierwotnych, przed tym, co pełza, wnika w ciało, odbiera kontrolę, nie jest tu tanią prowokacją. To przemyślany mechanizm. Mróz buduje historię wokół strachu, który przestaje być irracjonalny, bo nagle znajduje bardzo realne, okrutne odbicie w rzeczywistości. I robi coś jeszcze bardziej niepokojącego: umieszcza ten koszmar w przestrzeniach, które powinny dawać bezpieczeństwo. Tam, gdzie szuka się pomocy, zaczyna się tragedia... Na tym tle rozgrywa się druga, równie intensywna warstwa - wokół Langera. Bo kiedy w jego obronie staje Chyłka, wszystko zaczyna się chwiać. Z każdą kolejną stroną coraz trudniej po prostu potępić Langera, co budzi wewnętrzny sprzeciw… i jednocześnie fascynację. Autor bardzo świadomie gra tą niejednoznacznością, zmuszając do pytań: gdzie kończy się sprawiedliwość, a zaczyna obsesja? I czy jedno zawsze wyklucza drugie? Tempo? Bezlitosne. Krótkie rozdziały, nagłe zwroty akcji, ciągłe podbijanie stawki. To narracja, która nie daje chwili oddechu, nawet wtedy, gdy bardzo by się przydał. Czasem balansuje na granicy przesady, czasem ociera się o ekstremum, ale właśnie w tym tkwi jej siła. A potem przychodzi epilog i zamiast domknięcia dostajemy niedosyt, pytania, poczucie, że to wcale nie koniec. "Arachnia" 🕸bywa zbyt brutalna, zbyt dosłowna, momentami wręcz przytłaczająca. Ale jednocześnie cholernie skuteczna. Wciągająca, przewrotna, niepokojąca. Taka, która każe czytać dalej, nawet jeśli część nas bardzo tego nie chce.

Arachnia odkryłam jego bardziej mroczne oblicze. Nadal znajdujemy się w orbicie Piotra Langera. Karolina Siarkowska stara się doprowadzić do jego skazania. Jednocześnie prowadzi śledztwo w sprawie niezwykle brutalnego sprawcy, którego czyny wstrząsnęły Warszawą. Jego mor*derstwa są brutalne, dobrze przemyślane, a ich wynik wystawiony na widok publiczny. Siarka ma jeszcze jeden problem. Jest nim Joanna Chyłka, która ma bronić... Piotra Langera (!). Oj ciekawa jest to rozgrywka. Arachnia to najbardziej emocjonująca część tej serii. Po cichu liczę na jej kontynuację. W samej powieści Mróz udowodnił, że potrafi połączyć historię niezwykle brutalną w połączeniu z odkrywaniem psychologicznej głębi swoich postaci. Polecam.