Arachnia

dużym zaskoczeniem jest, że obrony Langera podejmuje się sama Joanna Chyłka, która przecież wiele razy podkreślała, jak tego człowieka wręcz nien@widzi. Sprawy dodatkowo się komplikują, gdy zostają znalezione okrutnie okaleczone zw£oki kobiety. A to nie koniec... Absolutnie uwielbiam to, jak autor łączy wątki (czy raczej bohaterów) z różnych swoich serii. Daje to poczucie docenienia czytelników i puszczenia do nich oczka. W tym tomie natomiast poruszony został temat różnorakich fobii i przy mojej olbrzymiej arachnofobii, odnalezienie pierwszej 0fiary i opisy z tym związane, były dla mnie dużym wyzwaniem. Kolejne zresztą nie ustępują pierwszej pola.. W zasadzie całą ekipę opisaną tutaj już dobrze znamy i wiemy mniej więcej, czego się spodziewać. A jednak znów autor potrafił zaskoczyć i spowodować drżenie rąk. A końcówka?! Proszę Państwa.. co tu się odjaniepawliło!! Teraz musimy się uzbroić w cierpliwość i czekać na informację, co tym razem przydarzy się naszym ulubieńcom...

się uciec wymiarowi sprawiedliwości. Fascynuje mnie to jak działa jego mózg. Fascynuje mnie on jako osoba. Naprawdę. Przysięgam. To nie jest żart. Uwielbiam go całym sercem. „Arachnia” jest kontynuacją „Ozyrysa”. Niestety, Piotra czeka proces, a walczyć o jego wolność będzie Joanna Chyłka. Szaleńców jednak nadal nie brakuje - w Warszawie dochodzi do brutalnych morderstw. Naprawdę brutalnych i obrzydliwych. W pierwszym z nich morderca umieścił w ciałach ofiar pająki. Żywe pająki. Później jest jeszcze gorzej. I podobno tylko Piotr Langer może jakkolwiek wpłynąć na nowego seryjnego. Czy wie kim on jest? Uda mu się zapobiec następnym morderstwom? Akcja dzieje się na dwóch płaszczyznach. Z jednej strony - proces Piotra, dogłębna analiza jego psychiki, walka o wolność. Z drugiej strony - seryjny, który nie zwalnia tempa. Śledztwo, w którym ważna jest każda minuta. Tempo jest niesamowicie szybkie. Krótkie rozdziały, zakończone w kulminacyjnych momentach sprawiają, że chce się i więcej i jeszcze, i jeszcze. Kartki same uciekają pod palcami. Ale też jest brutalnie i obrzydliwie. I epilog. Epilog, który wszystko zmienia i zapowiada jeszcze więcej. Może jeszcze więcej Piotra? Po stokroć tak.

autentyczne obrzydzenie. Są sceny, przez które trzeba się dosłownie przedzierać, walcząc z odruchem, by odłożyć książkę i „nie patrzeć”. A jednak… czyta się dalej. Bo pod tą brutalnością kryje się coś jeszcze - intryga, która działa jak lepka sieć. Motyw lęków i fobii, zwłaszcza tych najbardziej pierwotnych, przed tym, co pełza, wnika w ciało, odbiera kontrolę, nie jest tu tanią prowokacją. To przemyślany mechanizm. Mróz buduje historię wokół strachu, który przestaje być irracjonalny, bo nagle znajduje bardzo realne, okrutne odbicie w rzeczywistości. I robi coś jeszcze bardziej niepokojącego: umieszcza ten koszmar w przestrzeniach, które powinny dawać bezpieczeństwo. Tam, gdzie szuka się pomocy, zaczyna się tragedia... Na tym tle rozgrywa się druga, równie intensywna warstwa - wokół Langera. Bo kiedy w jego obronie staje Chyłka, wszystko zaczyna się chwiać. Z każdą kolejną stroną coraz trudniej po prostu potępić Langera, co budzi wewnętrzny sprzeciw… i jednocześnie fascynację. Autor bardzo świadomie gra tą niejednoznacznością, zmuszając do pytań: gdzie kończy się sprawiedliwość, a zaczyna obsesja? I czy jedno zawsze wyklucza drugie? Tempo? Bezlitosne. Krótkie rozdziały, nagłe zwroty akcji, ciągłe podbijanie stawki. To narracja, która nie daje chwili oddechu, nawet wtedy, gdy bardzo by się przydał. Czasem balansuje na granicy przesady, czasem ociera się o ekstremum, ale właśnie w tym tkwi jej siła. A potem przychodzi epilog i zamiast domknięcia dostajemy niedosyt, pytania, poczucie, że to wcale nie koniec. "Arachnia" 🕸bywa zbyt brutalna, zbyt dosłowna, momentami wręcz przytłaczająca. Ale jednocześnie cholernie skuteczna. Wciągająca, przewrotna, niepokojąca. Taka, która każe czytać dalej, nawet jeśli część nas bardzo tego nie chce.

Arachnia odkryłam jego bardziej mroczne oblicze. Nadal znajdujemy się w orbicie Piotra Langera. Karolina Siarkowska stara się doprowadzić do jego skazania. Jednocześnie prowadzi śledztwo w sprawie niezwykle brutalnego sprawcy, którego czyny wstrząsnęły Warszawą. Jego mor*derstwa są brutalne, dobrze przemyślane, a ich wynik wystawiony na widok publiczny. Siarka ma jeszcze jeden problem. Jest nim Joanna Chyłka, która ma bronić... Piotra Langera (!). Oj ciekawa jest to rozgrywka. Arachnia to najbardziej emocjonująca część tej serii. Po cichu liczę na jej kontynuację. W samej powieści Mróz udowodnił, że potrafi połączyć historię niezwykle brutalną w połączeniu z odkrywaniem psychologicznej głębi swoich postaci. Polecam.