Dobra samarytanka

z tego pomysłu absolutnie wszystko. Bo umówmy się: kobieta pracująca w telefonie zaufania, która zamiast ratować ludzi, manipuluje nimi tak, by odebrali sobie życie, to materiał na świetny thriller. I właśnie taki dostałam. To nie jest historia, która opiera się wyłącznie na szokowaniu. Owszem, akcja pędzi do przodu, zwroty akcji pojawiają się regularnie, a autor bardzo skutecznie podcina gałąź pod każdą teorią, którą zdążyłam sobie ułożyć. Ale dla mnie najbardziej intrygujące było coś zupełnie innego. A raczej ktoś. Laura. Nie dlatego, że ją polubiłam, wręcz przeciwnie. Chciałam przede wszystkim zrozumieć, skąd się wzięła. Co wydarzyło się w jej życiu, że jest w niej tyle gniewu? Dlaczego nie ma kontaktu z córkami? Co stało się z jej synem? I dlaczego w jej głowie pomaganie wygląda zupełnie inaczej niż powinno? Marrs długo nie daje odpowiedzi. Rzuca pojedyncze informacje, pozwala snuć domysły, po czym z premedytacją burzy kolejne przypuszczenia. Najbardziej przerażające nie są tutaj sceny śmierci, tylko świadomość, jak wiele mogą znaczyć odpowiednio dobrane słowa. Jak łatwo wykorzystać czyjąś samotność, rozpacz i bezradność. Pod warstwą thrillera Marrs przemyca tematy samotności, depresji, żałoby, traumy. A zakończenie? Dokładnie takie, jakie lubię najbardziej. Nawet kiedy wydawało mi się, że autor powiedział już ostatnie słowo, zdołał mnie zaskoczyć🤯 Jeśli lubisz historie, w których największym zagrożeniem nie jest nóż ani pistolet, lecz drugi człowiek i jego umiejętność manipulacji, „Dobra samarytanka” zdecydowanie jest książką dla Ciebie.